Is het acceptabel dat de fotograaf zelf in haar eigen beeld verschijnt? Het is op zijn minst ongebruikelijk te noemen dat de vrouw die normaal achter de lens staat, zich ineens op de voorgrond bevindt.
Dit werk is ontstaan door een samenwerking tussen architectuurfotografe Helen Hermans en artiest Bregt Hermans. Hij assisteert haar en documenteert als het ware hoe zij tests en metingen doet, voorafgaand aan het nemen van een fotoreeks. Deze reeks, genaamd “L’autre Côté”, kijkt van op verschillende daken in Brussel naar de Beursschouwburg toe.
Onophoudelijk kijkt fotografe Helen Hermans naar de overzijde. Kijken en fotografisch vastleggen. Na de tuinwijken van Huib Hoste, Klein Rusland en Kapelleveld en La Cité Moderne van Victor Bourgeois, na de miskende Busselse zwembaden en na de kanaalzone richt zij nu vanuit eenzelfde benadering haar vizier op de Beursschouwburg en hartje Brussel. Opnieuw letterlijk gezien vanaf de overkant. En op dakhoogte. En ook op deze hoogte ontvouwt Brussel zich zo puur en rauw aan haar als ze deze stad altijd al gekend heeft.
Met als medium deze keer fotografie legt Bregt zijn zus vast op beeld terwijl zij de voorbereidingen van haar schoot treft. Technisch niet onderlegd, slaagt hij er toch in om een fotoreeks te maken, die documenteert wat hij ziet door de lens van de beroepsfotografe. Hij maakt een portret van haar foto en doet dat op zijn manier.
Een reeks die lijkt te willen tonen hoe ook de fotografe zelf wel eens in beeld wil verschijnen. Ze wordt bespied en gefotografeerd door haar eigen lens, er ontstaat een ogenschijnlijk kat-en-muis spelletje tussen de fotografe en het fototoestel. Ze lijkt er voor te zorgen dat ze in beeld komt of er net uit te willen verdwijnen.
Een fotografe wordt dus vastgelegd op foto met op de achtergrond een flard van haar werk. De camera volgt haar gewillig en documenteert de stappen die zij neemt. Tegen wil en dank? Of geheel uit eigen beweging? Gluur gerust even mee…
